Klokkenluiden: 80% van de financiële professionals zwijgt over vermoedelijke interne fraude uit angst voor represailles.

“Wanneer iemand zich zorgen maakt over misstanden binnen een bedrijf en probeert aan de bel te trekken, is het een onbekend terrein en verloopt alles op een organische manier. Meestal bespreken mensen hun zorgen eerst met hun naaste vrienden en collega’s, die vaak adviseren om het veilig te houden door te zeggen: ‘Houd je hoofd laag, als je het toch moet melden, doe het dan subtiel, niets zwart-wit.’ Toch is juist onomstotelijk bewijs nodig om de aandacht te trekken van degenen die de touwtjes in handen hebben – of dat nu intern is, bij de media of bij externe toezichthoudende instanties – om frauduleuze activiteiten te voorkomen of te stoppen.”

– “Snitch” Sherron Watkins

“De keuze om een klokkenluider te worden houdt meer in dan alleen de wens om onrecht recht te zetten. Het gaat erom hun werkgevers tegen fraude te beschermen. Toch wordt het vaker wel dan niet gezien als iets wat de werkgever in moeilijkheden brengt, of als een egoïstische daad om een financiële beloning te krijgen. Niemand die besluit om een klokkenluider te worden, verwacht dat zijn reputatie wordt aangetast, zijn geloofwaardigheid in twijfel wordt getrokken of dat hij zijn baan verliest. De kosten van het negeren van de klachten van een klokkenluider zijn veel hoger dan het erkennen dat er een probleem bestaat en het nemen van maatregelen om dit op te lossen.

“De poging van de regering om de fraude te verdoezelen heeft de schade alleen maar vergroot, terwijl een voorzichtiger aanpak zou hebben ingehouden dat de fraude onmiddellijk na de eerste onthulling was erkend en rechtgezet. De vergeldingsmaatregelen die bedoeld waren om mij het zwijgen op te leggen, hebben mij juist sterker gemaakt en ervoor gezorgd dat ik nog harder ben gaan vechten om iemand te vinden die naar me wilde luisteren en een einde aan de fraude wilde maken.”

– “Rat” Sarah Carver